Soyle bir dusunelim nelere sahip olmak isterdik. Mesela bir ev en basta, araba, e olmusken yat katlar, daha ucak olabilir mesela sonra sonrasi uzar gider ama her insan aslinda bunlara sahip.

Zamanin birinde iki arkadas aralarinda sohbet ediyormus. Biri digerine su soruyu sormus Paran cok olsaydi ne alirdin ne isterdin. Digeri saymaya baslamis yat kat, araba oo arsa soylemiste soylemis o soyledikce arkadasi peki ya sonra, ya sonra diye sorup durmus. En sonunda uzay mekigine, dunyaya derken evrene sahip olmak isterdim demis.

Peki demis adam sen zaten sahip degilmisin butun bunlara

digeri, degilim tabiki deyince

Bizimki ikna edebilmek icin su soruyu sormus

butun bunlara sahip birisi sana gelip dese butun bunlari veririm ama bi sartla

adam heyecanla dinliyormus,

nedir sarti?

Gozlerini bana vereceksin!!!

Adam afallamis tabi bi sey diyememis

Dusunelim simdi bu kadar mal varligimizin olmasini istiyoruz ama elimizdeki bizim olan iki gozu feda edemiyoruz degerleri denk demekki...

Sonuc, insan doyumsuz ihtiyaci pek coktur. Hatta bir rivayete gore parasi arttikca insanin ihtiyacida artiyormus. Madem doymuyoruz. Peki, bu ihtiyaci nasil karsilayacagiz